Ahmet Tufan Şentürk
11/9/2008 ·
AHMET TUFAN ŞENTÜRK
1924 yılında Karaman’ın Sarıveliler ilçesine bağlı Esentepe (Lamos) Köyünde doğdu. Babasının adı Ali, annesinin adı Fatma’dır. Fakir bir ailenin çocuğudur. Ailesinin maddi durumunun iyi olmaması nedeniyle okula geç başlamıştır. Ankara’da memur olan Mustafa ağabeyinin yanına okumaya gider. İlkokulu okumak için Ankara’nın Solfasol Köyü ilkokuluna kaydolur ve ilkokulun ilk üç yılını bir yılda tamamlar. Daha sonra Göktepe Kasabası yatılı okuluna kaydolur ve ilkokulu burada tamamlar. Ortaokulu Bilecik’te yatılı olarak okur ve Liseyi de İstanbul’da Haydarpaşa Lisesinde yatılı olarak bitirir. Askerliğini yedek subay olarak tamamladıktan sonra Ankara’da İl Özel İdare Müdürlüğünde memur olarak göreve başlar. 1959 yılında Fahriye hanımla evlenmiştir. Daha sonra Ankara Hukuk Fakültesini de bitiren şair, Özel İdare Emlak ve İstimlak Müdürü iken 1975 yılında emekli olmuştur. 1976 yılında eşi vefat eden A. Tufan ŞENTÜRK Ankara’da Aşağı Ayrancı semtinde ikamet etmekte iken 09.05.2005 tarihinde Ankara’da vefat etmiş, cenazesi doğum yeri olan Sarıveliler İlçesi Esentepe Köyünde toprağa verilmiştir. Çeşitli dergilerde şiirleri yayınlanan şairin başlıca şiir kitapları şunlardır: Şarhoş Dünya, Mustafa Kemal, Allah Versin, Çakır Dikeni, Hepsinden Güzel, Sevgiyle.
Şair Ahmet Tufan ŞENTÜRK’ün eşine evlenmeden önce yazdığı Karanfilim şiiri.
KARANFİLİM
Mevsim Kış, geceler ayaz
Geceler uzun güzelim,
Soğuk sıfırın altında,
Elimde sigaram, gözlerim dalgın,
Vakit tam gece yarısı
Uyuyamadım.
Şarap içer gibi içtim hasreti,
Kara gömlek gibi giydim ayazı,
Geceyi çarşaf gibi çektim üstüme,
Seni ve baharı düşünüyorum.
Burası Ankara karanfilim,
Burası Ankara: Gecesi gündüzden ayaz
Hele sabahları sorma,
Bizim için değil bu şehir
Hava soğuk, odam soğuk
İnsanlar da öylesine.
Mevsim kış, vakit tam gece yarısı
Elimde sigaram, gözlerim dalgın,
Göğüs geriyorum tipiye, kar’a
Bir sana hasretim karanfilim,
Bir de bahara.
KARAMAN VE SEN
Karaman’a hiç gitmedik seninle
Görmedik çarşısını, pazarını, insanlarını
Dolaşmadık caddelerde, sokaklarda
Kalesine tırmanmadık elele
Sen görmedin karaman’ın güzelliğini
Hiç gitmedik ki seninle
Karaman’ın insanları bir başka candan
Hilesiz, riyasız,. Yabansı değil, sokulgan
Saman tozu, taze buğday, taze ekmek kokusu
Öpülesi, nasırlı elleri toprak toprak
Yüzleri güneş yanığı, gözleri bulutlarda
Karamanoğlu Mehmet Bey’in dili konuşulan dil
Yanımda, yöremde Türkmen kocası Yunus’lar
Erdemi, sevgiyi, güzelliği anlatır…
Sana Karaman’dan sesleniyorum, duy beni dinle
Sen görmedin karaman’ın güzelliğini
Hiç gitmedik ki seninle…
Açları doyuran verimli toprak
Göklere el açan uzun kavaklar
Konuksever, iyi yürekli insanlar
Tertemiz caddeler, sokaklar
Hele bir de mevsim baharsa
Rengarenk açılır güller, çiçekler
Çam kokulu, kekik kokulu solunan hava
Kendi ürünleridir yedikleri
Anaların ak sütü kadar helalinden
Buz gibi içilen sular
Şu dağlar Toros Dağları
Şu dağın ardında benim köyüm var
Karaman kimseye yad değil, yaban değil
Türk’e vatan olmuş bir kutsal toprak
Selçuklular, Karamanoğulları, Osmanlılar ve daha!
Daha niceleri de var..
Ulu Mevlanalar, büyük ozanlar
Ve Karacaoğlanlar, Aşık Yunuslar
Yiğitler, gaziler, kahramanlar
Gelip yurt edinip kutsamışlar…
Karaman Kalesine çıkıp seslensem
Sesim yankı yapar Toroslarda, ovalarda
Selam desem kuşa, kurda tüm insanlara
Sesimi ulu Mevlana duyar
Derviş Yunus duyar
Karamanoğlu Mehmet Bey
Sonra Karacaoğlan duyar…
Sana Karaman’dan sesleniyorum
Sen de kulak ver sesime, duy beni dinle
Sen görmedin Karaman’ın güzelliğin
Hiç gitmedik ki seninle.
0 yorum yazılmışır
